Congres 2009: Dinesh Chauhan

Dinesh

"Exploring patterns, energy and sensation in Children’s cases"

Het was een heel boeiend congres. En dat merk ik dan niet enkel aan de nieuwe inzichten en inspiratie die ik heb opgedaan, maar vooral aan de goesting om mijn volgende kindercase te beginnen. Ik heb het gevoel dat ik nieuwe kapstokken heb gekregen die ik met veel ongeduld eens wil uitproberen. En dan denk ik vooral aan het laten tekenen van de kinderpatiëntjes en de manier van interactie met hen, ook al lijkt er op het eerste zicht niet veel informatie te komen. En dus niet, zoals ik voorheen deed, maar snel mijn toevlucht zoeken bij de mama waar ik tot mijn opluchting wel wat ‘mee kon aanvangen’. Maar wel geduldig de interactie met het patientje blijven volhouden en observeren, ook al lijkt de verbale informatie op het eerste zicht onbruikbaar. De inzichten die ik heb opgedaan zijn niet echt nieuw maar Dinesh kan ze wel op een meesterlijke manier duidelijk en hanteerbaar weergeven. Hij deelt de anamnese op in a) een universeel gedeelte en een b) ‘human centric’ gedeelte. Bij het universeel gedeelte zijn er 4 stappen:
1. Het passief getuige zijn met behulp van vragen zoals ‘een beetje meer’, ‘wat bedoel je?’
2. Focussen op wat de patient zich focust in verschillende gebieden en periodes van zijn leven.
3. Waarnemen van het belevingsniveau van de patient op dit moment in verschillende gebieden van zijn leven: (namen, feiten, emotie, delusie, sensatie, energie)
4. Is hij in contact met dit belevingsniveau of ontkent, projecteert of rationaliseert hij?

Bij het ‘human centric’ gedeelte onderscheidt hij 3 stappen:
1. het actief getuige zijn: waarbij je de stroom al stuurt in de richting van het centrum via het uitvragen van dromen, kindertijd, hobbies...
2. je focust op deze gebieden door de vragen ‘vertel eens meer over...’
Wanneer je zeker bent dat je het centrum gevonden hebt omdat het terugkomt in meerdere gebieden en periodes van zijn leven kan je overgaan tot
3. het actieve actieve anamnese gedeelte. Hierbij knip je alle verhalen (d.i. de waarom, wat, waar en wie info) weg. Als je goed zit zal je merken dat:
a. het verbale en niet- verbale (tekeningen, HG,...) verbonden worden
b. dat er zich een compleet patroon aftekent tot aan de bron
c. dat de patient tot bewustzijn komt en zijn sensatie zelf ervaart zonder projectie of ontkenning
d. dan kan je vragen naar specifieke Sx en kan je bovendien tot een heling van de heler komen

Na deze theoretische uiteenzetting kregen we enkele prachtige casussen te zien waarvan mij vooral de octopus-casus heel goed is bijgebleven. Ik vond het enorm spectaculair hoe het schijnbare nonsensgedrag van in het begin, uiteindelijk zijn ware betekenis openbaarde in de camouflage-techniek van de octopus die ook de zee-kameleon genoemd wordt. Een verbluffende illustratie hiervan vind je op dit fantastische filmpje. Blijkbaar bevond het jonge patiëntje dat, vanaf het moment dat zijn moeder buiten ging, op elke vraag enkel maar eigenaardige kleuren bleef opnoemen, zich niet op het feiten-niveau maar op het sensatie-niveau van de bronsubstantie. En ervaarde hij de homeopaat als een vijand waartegen hij zich met allerlei subtiele kleuren moest verdedigen. Dit alles werd duidelijk door wat hij uiteindelijk tekende op zijn blad: veel achten en uiteindelijk een inktvis, een haai een grote inktwolk, ... Blijft me wel de vraag of ik, en misschien wij westerlingen in het algemeen, ooit het geduld gaan hebben om bij zo een schijnbaar nonsensgedrag gewoon te observeren en onverstoord verder te gaan tot het me duidelijk wordt.

Andere prachtige casussen waren de Na-phos casus van de jongen die niet zijn eigen naam wou hebben maar die van een vriend. Waaruit na en lange anamnese kon afgeleid worden dat hij geen identiteit had maar zich kon uitdrukken door die van zijn vrienden. Verder was er de adamas-casus waar in eerste instantie vooral de ‘dullness’ opviel bij het patientje dat er heel lang over deed om iets te zeggen. Wat er terugkwam in verschillende gebieden en in zijn tekeningen waren: ‘kleuren mengen, schitteren,...’ Het werd helemaal duidelijk toen hij uiteindelijk een diamant tekende op zijn hand.
Zondag ging Dinesh dieper in op de zwangerschap, met aan het begin enkele ontroerende bedenkingen. Tot vervelens toe droeg hij aanwijzingen aan om aan te tonen dat het kind al zijn essentie tot expressie brengt tijdens de zwangerschap via de symptomen van de moeder. Een mooie gedachte was wel dat de zwangere vrouw een proving doet van het middel van het kind. Daarom is het belangrijk om te focussen op die Sx die anders zijn tijdens de zwangerschap dan ervoor. Dit werd mooi geïllustreerd met een schorpioen-casus waarbij de moeder tijdens de zwangerschap heel achterdochtig werd naar haar man, een bijna aggressief verleidingsgedrag vertoonde en begon graag appelsienen te eten. De baby tijdens het consult maakte een vreemd gebaar met zijn vinger naar het gezicht van de vader.

Tot slot kregen we een korte bondige en zeer boeiende demonstratie van de malvales familie aan de hand van een aantal kindercasussen en tekeningen van de patiëntjes. Een patiëntje dat steeds met zijn voet contact zocht met moeder of de homeopaat en dringend weg wou kreeg abelmochus van het typhoide miasma nadat de moeder haar gevoelens tijdens haar zwangerrschap verteld had: “We were completely attached, he was a part of my body and part of my soul”. Een ander patiëntje dat telkens harten tekende en mensen die verbonden waren en bovendien heel lichamelijk was met haar adoptiemoeder kreeg Tilia cordata, een boom van de malvales orde met hartvormige bladeren. Een ander patiëntje dat menselijke figuurtjes tekende die verbonden waren en ondertussen moeders hand vasthield kreeg chocolate. Ze vertelde bovendien dat alle mensen op de tekening chocolade aan het eten waren.

Een rijkdom dus aan informatie en handvaten om verder aan de slag te gaan met kinderen. Tot slot is me deze mooie zinsnede over nog bijgebleven: "While we try to teach children all about life, our children learn us what life is all about."