Speech 15 jaar CKH

De geschiedenis van het CKH is gelijksoortig aan iedere ontstaansgeschiedenis: een bevruchtend idee kwam op de juiste plaats op het juiste ogenblik bij een ontvankelijk persoon terecht en een nieuw initiatief kreeg vorm. Vijftien jaar geleden werd het geboren, het kreeg de naam CKH en het groeide voorspoedig op. In het begin nog klein en wankel, onhandig van taal en teken, had het toch al de onmiskenbare kenmerken, die later tot de volwassen karakteristieken zouden uitgroeien. De wortels werden steviger, de takken veelvuldiger, de wereld groter. Het CKH groeide van lokaal naar nationaal tot internationaal; naast de lezingen en opleiding kwamen seminaries, gastcolleges, stages, open deur en informatiedagen, publicaties, workshops, intervisies, bibliotheek, lerarenopleiding en teambuilding, postgraduaat, archief, training in het buitenland. Meer en meer medewerkers droegen en dragen dagelijks bij tot de uitbouw en uitstraling van het CKH.
Dat is zoals het gaat.

Foto

Nu terugblikkend op de eerste jaren is even ontroerend als foto’s bekijken van toen onze kinderen klein waren. Het is allemaal zo lang geleden en er is ondertussen zoveel veranderd. De wereld is niet meer dezelfde als vijftien jaar geleden en ook binnen de homeopathie is er sprake van een stroomversnelling. Samen met onze eigen ontwikkeling is onze kennis van de homeopathie verbreed en verdiept. Nochtans doen we fundamenteel nog altijd hetzelfde, namelijk wat Hahnemann heeft vastgelegd in zijn Organon: als stille getuige de verstoring van onze medemens waarnemen en met het gelijksoortige middel opheffen. Meer is het niet.
De hele opleiding is gericht op het aanleren van zoveel mogelijk vaardigheden om deze wonderlijke geneeskunst uit te oefenen. En zoals bij alle verder gezet onderzoek: hoe meer men zich verdiept, hoe groter de verwondering.

Na de eerste jaren zien we hoe midden de jaren negentig het CKH de kinderschoenen ontgroeide en zich ontpopte tot een stevige organisatie met een eigen kleur en karakter.
Men zou dit de persoonlijke toets kunnen noemen, die ik heb geprobeerd het CKH mee te geven. Die bestaat er in om een kans te geen aan iedereen om de opleiding te beginnen. Homeopathie is een kunst en het is niet bij voorbaat te voorspellen of iemand al dan niet talent heeft of zal ontwikkelen. Kennis is vrij eenvoudig te toetsen, talent gedijt best onder persoonlijke begeleiding en vertrouwen. Daar gaat het meer om een ‘laten gebeuren’, een stimuleren van het beste in een persoon en veel introspectie. Natuurlijk is kennis en methodiek onontbeerlijk maar dit is ook onuitputtelijk. Dit houdt niet op als de opleiding voltooid is en we kunnen dan ook niet meer dan de bereidheid van de student inschatten en evalueren om het levenswerk, dat homeopathie is, naar godsvrucht en vermogen verder te zetten. De opleiding poogt de mogelijkheidsvoorwaarden te scheppen om aan homeopathie te doen zoals een academie dit doet voor de schilderkunst.

De heterogene samenstelling van de groepen en de diversiteit van de studenten maakt een uniforme aanpak ongewenst. In de kunst moet er plaats zijn voor originaliteit en rekening gehouden worden met alle facetten. Dit betekent vaak dat de docenten zich extra moeten inspannen, het CKH allerlei uitzonderingmaatregelen uitwerkt voor één persoon, dat met speciale gevallen rekening wordt gehouden, dat er extra vergaderd moet worden en zaken telkens op nieuw bekeken en geëvalueerd. Vaak verzuchten we dat een eenvormige politiek zoveel eenvoudiger zou zijn. Het risico is dat we dat in dezelfde afvallingskoers terechtkomen, die overal geldt. Het finale criterium om te handelen is bij mij: draagt deze handeling bij tot een betere wereld en in die geest wordt naar de beste oplossing, vaak niet de gemakkelijkste, gezocht voor alle partijen.

Twee jaar geleden is het CKH in handen overgegaan van Christel Lombaerts en dezelfde geest van bereidwilligheid en menselijkheid wordt verder gezet. In haar bekwame handen groeit en gedijt het CKH: het aantal studenten neemt toe, de structuur verbetert, er zijn klinische workshops bijgekomen en postgraduaat dagen, door het NVKH erkend, er zijn opleidingscheques, dankzij de medewerking van het CKH is ook de LHC als beroepsopleiding erkend, er staat een Engelstalige opleiding in België in de steigers en er zijn contacten met universiteiten om de opleiding te standaardiseren en te professionaliseren.

Nu Christel deze taak op haar schouders genomen heeft, heb ik meer speelruimte gekregen om binnen de homeopathie inhoudelijk te werken. Naast de lessen aan het CKH en de betrokkenheid op het inhoudelijke beleid, uit zich dat voornamelijk in het geven van internationale seminaries en publicaties onder de vlag van The White Room.

Bij deze terugblik denk ik met dankbaarheid aan alle mensen die in de loop der tijden hebben mee- en tegengewerkt, aan iedereen die vertrouwen heeft of had in het CKH of het verloren heeft, aan iedereen die het eens en oneens geweest is met ons, aan iedereen die gelijklopende of vermeende tegengestelde belangen verdedigd heeft want allemaal hebben zij bijgedragen tot de vorming van het CKH.

Tenslotte, vooraleer wij ons overgeven aan het “Nu” en het glas gaan heffen op vandaag, nog even een korte blik in de toekomst. We zijn het erover eens dat er geen andere weg is dan het standaardiseren van de opleiding maar de discussie blijft of er dan niet al te veel zou verloren gaan van de flexibele en meer persoonlijke aanpak. Zou de openheid en de diversiteit daardoor niet in het gedrang komen, vragen wij ons af. Zouden er niet teveel verplichtingen van buitenaf de kernvaardigheden in het gedrang brengen? Zou het niveau kunnen gehandhaafd blijven en de verscheidenheid behouden? Toch zien wij geen andere mogelijkheid voor de toekomst: en privé-initiatief moet ten gepaste tijde uit handen gegeven worden wil het niet samen met de initiatiefnemers verdwijnen want: Annes verwelken en Christels vergaan, maar de homeopathie blijft eeuwig bestaan.

Foto Foto